www.borelioza-forum.pl

Starożytni Egipcjanie wykorzystywali wyciąg z
liści oliwnych do mumifikowania ciał faraonów ponieważ wierzyli, że
posiada on niebiańską moc. Późniejsza medycyna ludowa przez wieki
stosowała liść oliwny jako środek przeciw gorączce. Pierwsza
medyczna wzmianka o właściwościach leczniczych liścia oliwnego
pochodzi z 1854 roku. W Żurnalu Farmaceutycznym Daniel Hanbury
donosił o właściwościach wyciągu z liści oliwnych. Stał się on
bardzo popularny w Anglii, w szczególności leczono nim chorych
powracających z kolonii tropikalnych. Autor przypuszczał, iż kluczem
uzdrawiającej mocy jest gorzka substancja produkowana przez drzewo
oliwne. Jego domysły zostały potwierdzone dziesiątki lat później,
kiedy to naukowcy wyodrębnili tę gorzką substancję nazywając ją
oleuropeiną. Jak okazało się później, to ona odpowiedzialna jest za
szczególną wytrzymałość i odporność drzewek oliwnych na szkodniki i
bakterie. Prowadzono szereg prac badawczych nad wyciągiem z liścia
oliwnego.
W 1962 roku włoscy uczeni opublikowali wyniki wskazujące iż
oleuropeina obniża ciśnienie krwi u zwierząt. Dalsze badania
europejskie potwierdziły te wyniki. Stwierdzono jednocześnie, że
oleuropeina zwiększa przepływ krwi w naczyniach wieńcowych, łagodzi
arytmię, zapobiega skurczom mięśni. Duńscy naukowcy wyodrębnili
aktywny składnik oleuropeiny – kwas eleonowy, który wykazywał silne
właściwości antybakteryjne. Pod koniec lat 60-tych uczeni z Upjohn –
dużej amerykańskiej firmy farmaceutycznej odkryli że kwas eleonowy
powstrzymuje rozwój wirusów. Działał on w rzeczywistości na
wszystkie testowane wirusy. Dalsze badania laboratoryjne z solami
kwasu eleonowego wykazały jego dużą skuteczność przeciw bakteriom
oraz pasożytom. Okazało się jednak, że sole kwasu eleonowego łączą
się z białkiem surowicy krwi czyniąc je nieaktywnymi. Tak też
badania zmierzające do wyizolowania i opatentowania pojedynczego
związku chemicznego zostały zarzucone. Substancje znajdujące się w
liściu oliwnym działają synergicznie i komplementarnie – obecność
jednych warunkuje i wspomaga działanie innych. W Europie badania
wyciągu z liścia oliwnego prowadzi się nadal. Uczeni z Tunisu
zaobserwowali, że wodny ekstrakt z liścia oliwnego redukuje
nadciśnienie, podwyższony poziom cukru i podwyższony poziom kwasu
moczowego u gryzoni. Podwyższony poziom kwasu moczowego stanowi
czynnik ryzyka dla chorób serca.
Mechanizmy działania:
Drzewka oliwne są niezwykle wytrzymałe, odporne na choroby oraz
szkodniki. Osiągają wiek nawet 3000 lat. Tę odporność zawdzięczają
oleuropeinie, gorzkiej substancji znajdującej się głównie w ich
liściach. Jest to najsilniejszy składnik aktywny w liściu oliwnym.
Oleuropeina to gorzki monoterpen glikozydowy z grupy sekoirydoidów.
Oleuropeina i produkty jej hydrolizy takie jak kwas eleonowy,
aglikon, i eleonoat wapnia – sól wyodrębniona z kwasu eleonowego
wszystkie te elementy działając synergicznie tworzą ogromną siłę w
zwalczaniu organizmów patogennych. Oddziaływują one na zewnętrzną
błonę komórkową intruzów rozpuszczając ją. Dzięki powstałemu
uszkodzeniu, system immunologiczny jest już zdolny do unicestwienia
patogennego mikroorganizmu.
Zastosowanie:
Badania wykazały że oleuropeina, aktywny składnik liścia oliwnego
wzmacnia siły obronne organizmu i stymuluje fagocytozę. Liść oliwny
wykazuje również:
– Silne właściwości antygrzybicze, działając przy infekcjach
drożdżami, grzybicy stóp i paznokci, swędzeniu w pachwinach,
zakażeniach candida albicans oraz grzybicy owłosionej skóry głowy
(tinea captilis).
– Właściwości przeciwpasożytnicze.
– Wyjątkowo mocne działanie antybiotyczne i antyoksydacyjne.
Dezaktywuje szkodliwe mikroorganizmy poprzez rozpuszczanie ich
zewnętrznej błony komórkowej. Ekstrakt z liścia oliwnego radzi sobie
ze schorzeniami związanymi z ponad 120 patologicznymi mikrobami,
wirusami, bakteriami oraz innymi odpornymi na antybiotyki
mikroorganizmami.
– Stwierdzoną wysoką skuteczność działania na większość wirusów
(neutralizuje proces odwrotnej transkryptazy i proteazy (HIV)).
– Zwiększenie przepływu krwi w naczyniach wieńcowych, obniżenie
poziomu złego cholesterolu, normalizacja ciśnienia tętniczego oraz
poziomu cukru.
– Wysokie bezpieczeństwo i nietoksyczność nawet w dużych dawkach.
Krótka lista możliwych zastosowań:
Gronkowiec, paciorkowiec, candida, opryszczka, grzybica stóp i
paznokci, grypa i przeziębienie, sallmonella, wirus Epstaina-Barra,
infekcje ucha, alergie, syndrom chronicznego zmęczenia,
fibromylagia, zapalenie pochwy, problemy skórne, zapalenie wątroby
typu B i C, schorzenia serca, arytmia, choroba wieńcowa,
nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie
płuc.
Dawkowanie:
W stanach ostrych przez pierwsze 1 – 2 dni 2 kapsułki co 6 godzin,
następnie po 1 kapsułce co 6 godzin. Stany przewlekłe: 1 kapsułka 2
razy dziennie.